In 1858 verscheen de heilige maagd Maria in een grot bij Lourdes aan de zieke Bernadette Soubirous. Vanaf ongeveer 1875 werden over de hele wereld talloze kopieën van deze grot ter ere van Maria gebouwd. Ook in Beerse vinden we hier en daar nog zo’n Lourdesgrot terug (zie ook ons tijdschrift 166 van september 2021). Het minst bekend is wellicht het grotje dat in 1955 op de grens van de Epelaar en De Schrieken werd gebouwd op een plaats waar enkele wegen op de heide samenkwamen. Ben je op zoek naar rust te midden van een weids landschap, dan is dit de uitgelezen plaats!
Gerecycleerde kasseien
Het grotje werd in 1955 gebouwd door boer Gust Wouters, die bekend stond als ‘De Gutte’, op een stuk heide dat hij het jaar voordien van de familie Dierckx de Casterlé uit Turnhout gekocht had. Oorspronkelijk stond hier op een driehoekig spietje grond al lang een afgezaagde boom met bovenaan een houten kapelletje erop bevestigd. Op initiatief van Anna, de vrouw van Gust Wouters, en diens dochter Julia werd in 1955 gestart met de bouw van het grotje. Het werd opgericht met kasseien die afkomstig waren van een kasseiweg uit de wijk Hemeldonk in Gierle (Lille), die vervangen werd door een betonweg. Het vervoer gebeurde nog met paard en kar. Hier is sprake van recyclage avant la lettre!
De familie Wouters plaatste een Onze-Lieve-Vrouw van Lourdesbeeldje in de nis van de grot. Het landbouwersgezin verloor in de jaren veertig drie dochters. In 1940 stierf de tweeling Bertha en Magdalena op amper 1-jarige leeftijd en in 1944 stierf Maria op 16-jarige leeftijd. Ondanks deze zware beproeving verloor de familie haar geloof niet. Met name de Maria-figuur bleef altijd centraal staan in hun gebeden en daarom werd speciaal voor haar deze grot opgericht. Ook vandaag nog nodigt deze stille plek te midden van het natuurlandschap De Schrieken debezoeker uit tot nederigheid, bezinning en dankbaarheid voor al het schone.
Oorspronkelijk landschap
De Schrieken vormen een uniek natuurgebied, omdat hier het oorspronkelijke Kempens landschap van laagveenmoeras met bloemrijke graslanden en broekbossen, eiken-berkenbossen, vennen en heide goed bewaard is gebleven. Tot voor de Tweede Wereldoorlog veranderde er bijna niets aan het uitzicht van dit gebied. Al die jaren kwamen hier geregeld mensen langs en vonden er troost in het gebed. In de maand mei wordt de grot telkens mooi versierd met bloemenslingers, maar ook op andere momenten van het jaar hangen er sterretjes aan de takken, kijkt een ingegroeide houten rozenkrans naar Maria en houdt een hondje uit aardewerk vredig de wacht, terwijl er geregeld kaarsjes worden ontstoken. In de coronatijd overleed een vrouw uit Beerse aan kanker en vond haar man hier troost bij de grot. Het was meteen het begin van een herwaardering van deze unieke plek.
Nu bloeien er ieder voorjaar weer volop narcissen. Enkele jaren geleden werd er een houten zitbank geplaatsten in maart van dit jaar brachten vrijwilligers van Natuurpunt ook een kastanjehouten omheining en toegangspoortje aan. De struik boven de grot werd gesnoeid, het hoge houten kruis werd opnieuw rechtgezeten een kersenboom werd naast het beekje geplant dat langs de grot loopt. Vanop het bankje ruik je de heide, zie je de weidsheid van de akkerlanden, omzoomd door gemengde loofbossen, en hoor je de kievit snerpend rondfladderen. Kortom, dit is de ideale plek voor wandelaars en fietsers om even tot rust te komen in onze huidige gejaagde maatschappij.